Paunang Salita

Matapos ang mahimbing na pagtulog sa pagsusulat sa wikang Tagalog, narito na naman ako. Ito ay karugtong ng aking mga kaisipan sa wikang Filipino. Nais ko mang hakutin ang aking mga isinulat sa dati kong bahay, e hindi ko magawa kasi walang import service ang WP para sa tripod.

Pero heto ako, magpapatuloy sa pagsulat sa wikang kinagisnan. May mga kaisipan kasing mas madaling isulat sa ating wika. May mga hinaing na mas madaling sabihin kapag nasa sariling wika.

Marami ang nagsasabi, mas madali raw pag-aralan ang wikang Filipino. Hindi ako sang-ayon. Dahil kung ito ay madali, bakit may nagsasalita ng tag-lish? Bakit hindi nakakapagsalita ang marami nang diretso sa wikang Filipino? Hindi po madaling pag-aralan at makasanayan ang wikang Filipino. Mas madali pa nga ang Ingles. Bukod sa mas maiiksi ang mga salita sa Ingles, mas madaling natatandaan kasi ito ang pangkalahatang salita sa daigdig, at maging sa bansa natin.

Alam mo ba na ang tawag sa verb ay pandiwa? Alam mo ba kung ano ang naranghita? Alam mo ba kung ano ang pang-ukol? Hindi po ito bumubukol o nakabukol. Naiintindihan mo ba ang mga katagang 'isa kang lilo'? E ang salitang ‘sinibasib’ narinig mo na ba? Karamihan at karaniwan, ang mga kabataan ngayon ay hindi na gagamitin ang mga salitang ito. Katwiran nga ng marami, ‘so baduy’, ‘so corny’. At baka me kasama pang ‘yukk!’

Pero huwag sanang kalimutan, kasama ang ating wika sa ating kasarinlan. Ang ibig ko pong sabihin, ito ay bahagi ng ating pagkakakilanlan. Gets mo?

Tuloy po kayo sa bagong bahay ng Sa Aming Wika.